| |
terug
De
ziekte van Parkinson is een neurologische aandoening.
De productie van dopamine in de hersenen neemt
af. De ziekte evolueert langzaam. Waar een verbinding
moet zijn tussen hersenen en spieren is een
storing opgetreden. De ziekte komt meer een
meer voor omdat de mensen steeds ouder worden.
De ziekte kan ook jaren stabiel blijven. De
behandeling is niet eenvoudig, er moet steeds
naar het juiste evenwicht gezocht worden tussen
de voordelen en de bijwerkingen van de medicatie.
Meestal werken verschillende
hulpverleners samen voor de opvang van de geriatrische
patiënten, door de vele problemen op motorisch,
somatisch en psychosociaal vlak, dit is ook
nodig.In het ziekenhuis. Daar zullen een behandelende
arts, een psycholoog, een sociaal werker,
|
|
verpleging, ergotherapeut, logopedist,een kinesist
en zo nodig een gerontopsychiater samenwerken.
Deze benadering is nodig om het volledig functioneren
van de patiënt te overzien. Door het aantal
partners kan natuurlijk het probleem ontstaan
van gebrek aan samenwerking.
Samenwerking, onderlinge
communicatie en overleg zijn van het grootste
belang. Ook al veroorzaakt de ziekte vooral
motorische problemen, de gevolgen ervan voor
de intellectuele capaciteiten van de patiënt
mogen niet onderschat worden. Een optimale behandeling
vereist dan ook een nauwe samenwerking tussen
huisarts, neuroloog en andere zorgverstrekkers
zoals kinesitherapeut, psycholoog en logopedist,
zonder gezins- en verpleeghulp te vergeten.
Ook de familiale omgeving speelt een belangrijke
rol.
|
|
 stuur
me een mail
|
vervolg 
|
